Siccin 6 nerede çekiliyor ?

Aylin

New member
Sinema ve korku filmleri • Forum paylaşımı
[HEADING=1]Siccin 6 Nerede Çekildi? Kapadokya’nın Sessiz Vadilerinde Başlayan Gizemli Bir Hikâye[/HEADING]
1. Bölüm: Bir Akşam Sohbetiyle Başlayan Yolculuk

Arkadaşlar, geçenlerde korku filmleri üzerine sohbet ederken aklıma Siccin 6 geldi. Bazı filmler vardır, jenerik başlayıp oyuncuların isimleri ekrana geldiğinde bile insanın aklından çıkmaz. Çünkü korkuyu yalnızca karanlık odalarda, aniden açılan kapılarda veya beklenmedik seslerde aramazlar. Bazen asıl korku, geçmişten kalan bir sırrın bugünün insanlarını hâlâ yönetebildiği düşüncesidir.

Siccin 6'yı izleyenleriniz hatırlayacaktır: Aile içindeki anlaşmazlıklar, miras meselesi, açıklanamayan olaylar ve karakterlerin kendi geçmişleriyle yüzleşmeleri filmin gerilimli atmosferini oluşturuyor. Fakat beni bu yapımla ilgili düşündüren başka bir konu daha var: Siccin 6 nerede çekildi ve bu mekânlar filmin korku duygusunu nasıl güçlendirdi?

Filmin çekimleri, 2019 yılında dört hafta boyunca Nevşehir'in Ürgüp, Avanos ve Özkonak ilçelerinde, ayrıca Aksaray'ın Yaprakhisar köyünde gerçekleştirildi. Özellikle Yaprakhisar köyünün ve burada bulunan Selime Manastırı çevresinin filmin final sahnesiyle ilişkilendirilmesi, mekânın merak uyandıran atmosferini daha da önemli hâle getiriyor. Keyif Haberleri+2

Şimdi gelin, bu gerçek çekim yerlerinden hareketle hayalî bir yolculuğa çıkalım. Kapadokya'nın taş yollarında ilerleyen üç insanın hikâyesini düşünelim. Biri her soruna bir çözüm bulmaya çalışıyor, biri insanların sustuğu yerde bile söylenmeyenleri anlamaya uğraşıyor, diğeri ise geçmişin kendisine bıraktığı yükü taşıyor.

Bu hikâye, Siccin 6'nın gerçek olay örgüsünün devamı değil; filmin çekim mekânlarından, Anadolu'nun tarihî dokusundan ve aile ilişkilerinin karmaşıklığından esinlenen özgün bir kurgu.

Peki sizce bir korku filmini unutulmaz yapan şey nedir: İçinde yaşananlar mı, yoksa o olayların gerçekleştiği yer mi?

2. Bölüm: Nevşehir'e Giden Yol ve Taşların Hafızası

Sonbaharın serin bir sabahında, İstanbul'da yaşayan üç arkadaş Kapadokya'ya doğru yola çıktı. Murat, eski yapıların tarihini araştıran, plan yapmayı seven bir mühendisti. Zeynep, yerel kültür ve aile hafızası üzerine çalışan bir araştırmacıydı. Üçüncü yol arkadaşları Ece ise fotoğraf çekmeyi seviyor, insanların yüzlerindeki küçük değişimleri yakalamakta herkesten daha başarılı görünüyordu.

Yolculuğun amacı basitti: Siccin 6'nın çekildiği yerleri görmek, filmin atmosferini oluşturan manzaraları incelemek ve bu mekânların neden korku sineması için bu kadar etkileyici olduğunu anlamak.

Murat, daha yola çıkmadan ayrıntılı bir güzergâh hazırlamıştı. Hangi ilçeye ne zaman ulaşacaklarını, nerede mola vereceklerini ve hangi tarihî yapıları araştıracaklarını belirlemişti.

"Önce Ürgüp, ardından Avanos ve Özkonak," dedi. "Zamanı iyi kullanırsak her yeri görebiliriz."

Zeynep gülümsedi.

"Planın güzel ama gittiğimiz yerlerde insanlarla da konuşalım. Bir mekânın tarihini yalnızca taşlarından öğrenemeyiz. Orada yaşayanların anlattıkları da önemlidir."

Ece ise ikisini dinledikten sonra fotoğraf makinesini kaldırdı.

"Bence ikinizin de haklı olduğu bir nokta var. Murat bize nerelere gideceğimizi gösteriyor, Zeynep ise oraya neden bakmamız gerektiğini hatırlatıyor."

Bu küçük konuşma, yolculuğun geri kalanında sık sık hatırlayacakları bir düşüncenin başlangıcı oldu.

Murat'ın yaklaşımı çözüm odaklıydı. Belirsizlikle karşılaştığında seçenekleri sıralıyor, riskleri değerlendiriyor ve uygulanabilir bir yol belirliyordu. Zeynep ise bir kararın yalnızca işe yarayıp yaramadığına değil, insanları nasıl etkilediğine de dikkat ediyordu. Ece iki yaklaşım arasında gidip gelmek yerine ikisini bir arada kullanmaya çalışıyordu.

Burada bir ayrıntıyı vurgulamak gerek: Bunlar kadınlara veya erkeklere doğuştan ait özellikler değildi. Üçünün davranışları, eğitimlerinden, deneyimlerinden ve hayata bakışlarından kaynaklanıyordu. Hikâyemizdeki farklılıklar da cinsiyet kalıplarından çok, insanların sorunlara hangi pencereden baktığını gösterecekti.

Kapadokya'ya yaklaştıklarında manzara değişmeye başladı. Yol kenarındaki kayalıklar, vadiler ve tarih boyunca insanların kullandığı taş yapılar, sanki başka bir zamana açılan kapılar gibiydi.

Zeynep, pencereden dışarı bakarken şöyle dedi:

"İnsanlar bu kayaların içinde yaşamış, ibadet etmiş, saklanmış ve aile kurmuş. Bugün biz onları fotoğraflıyoruz. Ama burada yaşananların çoğunu hiçbir zaman bilemeyeceğiz."

Murat hemen karşılık verdi:

"Bilemediğimiz şeyler için tahmin yürütmek yerine elimizdeki tarihî bilgileri inceleyebiliriz."

Ece ikisine baktı.

"Belki de mesele, bilmediğimiz her şeyi çözmek değil; bilmediğimiz şeylere karşı nasıl davrandığımızdır."

Arabanın içinde bir süre sessizlik oldu. Dışarıdaki taşların gölgeleri uzarken yolculuk, sıradan bir film gezisinden daha fazlasına dönüşmeye başlamıştı.

3. Bölüm: Ürgüp'te Duyulan Eski Bir Hikâye

Ürgüp'e vardıklarında öğleden sonra olmuştu. Sokaklarda yürürken eski taş evlerin cephelerini, dar geçitleri ve geçmişle bugün arasında kurulan mimari bağı incelediler.

Bir kahvehanede mola verdiklerinde, yan masadaki yaşlı bir adamın konuşmasına kulak misafiri oldular. Adam, eskiden ailelerin yaşadıkları anlaşmazlıkları çoğu zaman kendi içlerinde çözmeye çalıştıklarını anlatıyordu.

"Eskiden de miras yüzünden küsüşenler vardı," diyordu. "Bazen bir ev, insanları bir araya getirmek yerine birbirinden uzaklaştırırdı."

Bu cümle Murat'ın dikkatini çekti.

"Bir ev nasıl olur da insanları birbirinden uzaklaştırır?" diye sordu.

Adam çayından bir yudum aldı.

"Ev dediğin yalnızca duvar değildir evladım. Kimin sözü geçecek, kim nerede yaşayacak, kim neyi hak ediyor... Bazen bütün mesele bunlara dönüşür."

Zeynep, konuşmayı dikkatle dinledi. Ardından adama aile içindeki anlaşmazlıkların zamanla değişip değişmediğini sordu.

Adam bir süre düşündü.

"İnsanların imkânları değişti. Eskiden herkes aynı evde yaşamak zorundaydı belki. Şimdi başka seçenekler var. Ama anlaşılmamak, haksızlığa uğradığını düşünmek, bir yakınının sevgisini kaybetmek... Bunlar kolay değişmiyor."

Söyledikleri, Siccin 6'nın temel çatışmalarından biriyle örtüşüyordu. Filmin hikâyesinde Yaşar'ın babasından kalan miras nedeniyle üvey annesiyle yaşadığı sorunlar, aile içindeki güç ilişkilerini görünür kılıyordu. Aynı evde yaşadığı Canan'ın ona duyduğu aşkı öğrenmesi ve evde meydana gelen tuhaf olaylar da bu gerilimi büyütüyordu. Sinemalar+1

Murat cebinden küçük not defterini çıkardı.

"Demek ki miras meselesi yalnızca maddi bir hesap değil," dedi. "İnsanların hak iddialarını, geleceğe ilişkin beklentilerini ve evdeki güç dağılımını da etkiliyor."

Zeynep başını salladı.

"Aynı zamanda geçmişte yaşananların nasıl hatırlandığıyla ilgili. Bir kişi babasının kendisine haksızlık yaptığını düşünebilir. Başka biri aynı olayı fedakârlık olarak anlatabilir. Gerçek, bazen insanların hafızalarında farklı biçimlerde yaşıyor."

Ece, kahvehanenin penceresinden dışarı bakarak konuştu:

"İşte korku burada başlıyor olabilir. İnsanların aynı geçmişi farklı hatırlaması ve kimsenin diğerini dinlememesi..."

O sırada Murat, filmin mekânlarıyla ilgili notlarını yeniden gözden geçirdi. Taş evlerin, dar sokakların ve yaşanmışlık izleri taşıyan yapıların sinemada yalnızca dekor olarak kullanılmadığını fark ediyordu. Bu yerler, ailelerin geçmişini düşünmek için de güçlü bir zemin oluşturuyordu.

Ancak Zeynep önemli bir ayrım yaptı:

"Filmdeki doğaüstü olaylar kurgu. Bunları gerçek hayattaki aile sorunlarıyla aynı şeymiş gibi değerlendirmemeliyiz. Yine de korku sineması, insanların kaybetme, dışlanma ve bilinmeyen karşısındaki endişelerini anlatabilir."

Bu cümle, sohbetin yönünü değiştirdi. Artık yalnızca filmin nerede çekildiğini değil, neden böyle mekânlarda çekildiğini de düşünüyorlardı.

Sizce aile içinde yıllarca konuşulmayan bir mesele, bir gün kendiliğinden ortadan kalkar mı? Yoksa sessizlik, o meselenin başka biçimlerde geri dönmesine mi neden olur?

4. Bölüm: Avanos'ta Kırılan Bir Fincan

Ertesi gün Avanos'a gittiler. Kızılırmak'ın kıyısındaki ilçede çömlekçilik geleneğini araştırmaya başladılar. Bir atölyede, yıllardır çamura şekil veren bir ustayla tanıştılar.

Usta, tezgâhın başında dönen çamuru elleriyle biçimlendirirken onlara toprağın nasıl işlenmesi gerektiğini anlattı. Acele edildiğinde biçimin bozulduğunu, fazla baskının ise çamuru dağıtabildiğini söyledi.

Murat hemen konuya teknik açıdan yaklaştı.

"Yani doğru basıncı ve dönüş hızını bulmak gerekiyor."

Usta güldü.

"Öyle. Ama yalnızca hesap yetmez. Çamurun ne zaman direnç gösterdiğini de hissetmen gerekir."

Zeynep bu sözün üzerinde durdu.
 
Üst